mybeautifuleveryday.blogspot.com

Zdjęcia..Idealna forma przechowywania wszystkich wspomnień z życia, poza tą w naszej głowie oczywiście. Jak wiadomo formy zdjęć są różne; te elektroniczne na komputerze czy komórce (które swoją drogą od kilku lat wygrywają), ale i te zwyczajne wywoływane na papierze; powieszone na ścianie czy włożone do albumu. Osobiście zdecydowanie wolę tą drugą formę, ponieważ dobrze jest czasem usiąść, pooglądać zdjęcia i powspominać tak by móc je dotknąć, a nie tylko przesunąć palcem po ekranie. Ponadto uważam, że takie zdjęcia są po części bardziej wyjątkowe. Dlaczego? Dlatego, że telefon towarzyszy nam tak naprawdę 24/7 a większość z nas wykonuje kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt zdjęć dziennie - choćby na popularnego w ostatnim czasie Snapchata. Natomiast jeśli wywołujemy czy drukujemy zdjęcia, wybieramy te najlepsze. Te, które są dla nas najważniejsze i przekazują najwięcej wyjątkowych wspomnień. Dlatego też jestem ogromną fanką wszelkiego rodzaju albumów, antyram na ścianach czy właśnie fotoksiążek. Uważam też, że jest to idealny pomysł na prezent, bo wiadomo że to co 'prosto z serca' ma o wiele większą wartość niż inne materialne rzeczy. Fotoksiążka, którą dzisiaj Wam zaprezentuje jest to tak zwany minibook. Rok temu sama wykonałam podobnego, więc można powiedzieć, że jest to swego rodzaju 'kontynuacja' czy odświeżenie wspomnień. Moja książka pochodzi po raz kolejny ze strony Printu.pl. Po raz kolejny wykonana według mojego projektu w świetnej jakości i szybkim czasie. Do wyboru macie różne rodzaje okładek i papierów, także - co kto lubi :) Tutaj pokazałam Wam tylko niektóre ze stron mojej książki. Ogółem jest ich aż 20.

Już 3 dni minęło kiedy razem z moją przyjaciółką ponownie zawitałyśmy w naszym pięknym kraju, a ja dopiero teraz zebrałam się żeby napisać ten post. Ostatni tydzień spędziłyśmy na wycieczce naszych marzeń w Londynie. Co prawda byłam już w Wielkiej Brytanii wcześniej 4 razy, ale Gosia nigdy nie miała okazji, a bilet tam był jej osiemnastkowym prezentem ode mnie. Po półrocznym oczekiwaniu w końcu nadszedł ten dzień! Pozwólcie, że ominę historie o tym jak wyglądała nasza droga na lotnisko kiedy wszystkie rzeczy na świecie były przeciwko nam, a dojechanie 5 minut później na lotnisko skutkowałoby nie wejściem na pokład. Sam pobyt tam minął jak kilka godzin, a nie kilka dni, ale tak naprawdę wszystkie z nich spędziłyśmy chyba najbardziej aktywnie jak to możliwe. Mimo tego że w niektórych byłam już kilka razy, zobaczyłam też wiele nowych rzeczy czy miejsc, a miasto po raz kolejny mnie zachwyciło. Jednym z takich miejsc, w którym byłam po raz pierwszy było muzeum figur woskowych Madame Tussaud. Bilet wstępu swoje kosztował, ale za takie atrakcje to zdecydowanie adekwatna cena. Samo zwiedzanie trwało aż około 3 godziny, bo wbrew pozorom to nie tylko figury woskowe, z którymi robimy sobie zdjęcia. W cenie biletu jest też kino 4D, a przede wszystkim jazda wagonikami 'Taxi', podczas której oglądamy i słuchamy historii Londynu. Naprawdę przez moment można poczuć się jak w innej epoce albo na czerwonym dywanie w Hollywood. Niezapomniane wrażenia! Co do samego miasta, po raz kolejny przekonałam się o jego niepowtarzalnym klimacie i nie ukrywam, że kiedyś fajnie byłoby tam zamieszkać. Osobom, które nie miały okazji być w Londynie polecam podróż tam z ręką na sercu; naprawdę warto, a bilety można spokojnie znaleźć za mniej niż 100złotych. Także....Pierwsza wakacyjna podróż odhaczona, a to dopiero początek. Wraz z nowym miesiącem, jednocześnie pierwszym miesiącem lata i wakacji życzę Wam żeby był to niezapomniany czas, pełen wielu przygód i jak największych radości! Korzystajcie z wolnego Kochani! ♥

93 centymetry...Tylko i aż tyle mierzyły moje włosy jeszcze tydzień temu. Może Wam się to widać śmieszne, bo w końcu to 'tylko włosy'. Może i tak, ale dla niektórych (jak ja) to zdecydowanie coś więcej. Nie ukrywam, że długie i grube włosy, rozpuszczone przez większość czasu, zasłaniające twarz, a w zimę dodatkowo służące jako dodatkowy szalik na szyje i ramiona.Można powiedzieć, że były dość sporą częścią mnie.. Co prawda nie zapuszczałam ich specjalnie długo; 2 lata, ale jednak przez całe moje prawie 19-sto letnie życie ich długość nie wynosiła mniej niż do ramion. Wtedy to też był dla mnie kryzys. Z czasem jednak dojrzałam do decyzji o ścięciu. Co prawda chciałam zostawić je właśnie do ramion, ale wiedziałam też że chcę komuś pomóc. W Internecie przejrzałam kilka stron fundacji i wybrałam tę właściwą. Zaraz po maturze znalazłam listę salonów współpracujących z Fundacją Rak'n'Roll i zapisałam się na najbliższy możliwy termin. Cała wizyta była za darmo, ponieważ przekochana Pani z salonu również chętnie pomaga dzieciaczkom. A o co chodzi w tej całej akcji o nazwie ''Daj włos!''? Jeśli masz długie, nierozjaśniane włosy na długość co najmniej 25cm (w zasadzie 30, ponieważ trzeba doliczyć po 2,5 przed i za gumką od warkoczy) możesz dobrowolnie oddać je na fundacji. Potem szyte są z nich peruki głównie dla chorych dzieci. Piękna forma pomocy prawda? Oczywiście, że decydując się na ten krok miałam pewne wątpliwości, ale z perspektywy czasu widzę, że były one dość płytkie. W końcu czym się równa mój wygląd z pomocą chorym, niczego niewinnym dzieciakom? Dla jednych włosy to tylko włosy, prędzej czy później i tak mi urosną, a to jak teraz wyglądam nie ma większego znaczenia. Wiem, że dla Nich jest to warte więcej niż wszystkie bogactwa tego świata. Poszłam, Pani związała warkoczyki i po minucie było już 'po bólu'. Co prawda przez pierwsze 2 dni nie mogłam wyjść z szoku jak wyglądam i do tej pory się nie przyzwyczaiłam, ale zdecydowanie nie żałuje. Czy zrobiłabym to jeszcze raz? Na pewno. Mam nadzieję że za rok czy dwa znowu będziecie mogli przeczytać podobny post, bo jeśli moje włosy nadal będą rosły tak szybko; będę decydować się na regularne ich oddawanie. Nic to nie kosztuje, nic nie boli, a komuś może sprawić niezapomnianą radość :) 
Jeśli też masz dość długie włosy i lubisz pomagać, koniecznie zajrzyj na stronę Fundacji  <TU, zakładka DAJ WŁOS>! Odwagi! ♥