mybeautifuleveryday.blogspot.com

Nie bez powodu ludzie od lat wyznają zasadę, że przemoc rodzi przemoc. Poza dosłownym znaczeniem tego powiedzenia, kryje się szeroka lista innych rzeczy w życiu, które można pod owe powiedzenie podpiąć. Nie chodzi tylko o to, że uderzenie kogoś fizycznie spowoduje bójkę, ale wiąże się to również z innymi rzeczami. Jeśli zaczniesz być dla kogoś niemiły i bez powodu wyzywać go, traktować gorzej - najprawdopodobniej dana osoba zacznie robić dokładnie to samo. Obgadywać Cię na prawo i lewo, krótko mówiąc, traktować jak najgorszego wroga. Skakać sobie do gardeł i szarpać się w ten sposób można nieskończenie. Na świecie żyje 7 miliardów ludzi, dlatego też oczywistym jest, że nie każdemu da się dogodzić. Zawsze znajdzie się choć jeden człowiek, który po prostu, bez konkretnego powodu Cię nie polubi. Zwyczajnie może mu przeszkadzać Twoje zachowanie, Twój sposób bycia. Często też można spotkać się z wyzwiskami, czy obgadywaniem ze strony innych osób, które nas nie lubią. Najczęściej nasz mózg reaguje wtedy zasadą ''oko za oko, ząb za ząb'' i zwyczajnie zniżając się do poziomu danej osoby, zaczyna zachowywać się tak samo. Wyzywając, poniżając, obmawiając za plecami. Niewielu zdaje sobie sprawę z tego, że takim działaniem nic się nie wskóra, a tylko zaostrzy konflikt. Co więc robić w takiej sytuacji? Zwyczajnie udawać, że nic się nie dzieje. Na zaczepki czy wyzwiska nie reagować, co czasem może być trudne, a wręcz odwrotnie - być miłym dla tej osoby. Na wyzwisko rzucone w Twoją stronę po prostu się uśmiechnąć albo odpowiedzieć miłym słowem. Mina osoby? Bezcenna. Po jakimś czasie, gdy zobaczy, że nie reagujecie na jej zaczepki, a wręcz przeciwnie - jesteście dla niej miły, znudzi jej się prędzej niż może Wam się wydawać, a takim sposobem Wy, pozbędziecie się niepotrzebnego konfliktu. Swojego wroga, traktuj jak najlepszego przyjaciela. Spróbujcie, działa :)
Inspiracją do napisania tej notki, standardowo była u mnie piosenka, tym razem pewnie słyszana już przez większość Was w radiu czy telewizji - Kill Em With Kindness <TU>.

W swoim niespełna 18-sto letnim życiu zwiedziłam już wiele. Widziałam przeróżne miasta, miejscowości, małe miasteczka. Staram się zwiedzać jak najwięcej, bo nie bez powodu mówi się, że podróże kształcą. Poza tym to, co zobaczymy własnymi oczami zostanie z nami, w naszej głowie czy sercu już na zawsze, a rzeczy materialne kiedyś można stracić. Dlatego swoje oszczędności zamiast wydać na kolejny, tak naprawdę zbędny gadżet czy kolejne takie samo ubranie, można wydać właśnie na podróż. Zaczynając od Łodzi czy Warszawy, przez Poznań, Gdańsk, a kończąc na Londynie. Byłam, zobaczyłam i zwiedziłam. Każde miasto mnie w pewien sposób oczarowało i do poniedziałku, z tych polskich miast najbardziej zaczarował mnie Poznań. Zresztą o moich wrażeniach z tej podróży mogliście poczytać TU. Zdanie jednak zmieniłam w poniedziałek dokładnie o godzinie 9.23, kiedy to pociąg zatrzymał się na stacji Toruń Główny. Już sam dworzec mnie oczarował, ale to co zobaczyłam po przejechaniu na drugą stronę Wisły - nie da się opisać słowami. Możecie się śmiać, ale od pierwszego wejrzenia zakochałam się w tym mieście. Można by powiedzieć, że nie ma się czym zachwycać, bo wszystkie te starówki w jakiś sposób są do siebie zbliżone. Sama tak kiedyś myślałam, dopóki nie zobaczyłam tej, o dziwo niewielkiej. Przeszłyśmy ją z dziewczynami chyba w każdym możliwym zakątku, a budynki nadal zaskakiwały. Z czystym sumieniem mogę przyznać, że toruńska Starówka ma w sobie to coś, co od razu mnie zafascynowało. Póki co, miasto jest na pierwszym miejscu i urokiem bije na głowę inne, które zobaczyłam. Mówię póki co, bo przecież to nie koniec zwiedzania. W mojej głowie rodzą się już kolejne pomysły na wycieczki, a na liście jest jeszcze między innymi Wrocław czy Lublin.

Pogoda w tym roku wyjątkowo nas nie rozpieszcza. Tak jak w zeszłym pod koniec lata każdy miał dość prawie 40-sto stopniowych upałów, tak teraz pewnie nie jeden z Was o nich tylko marzy. Niestety, w ciągu ostatnich dwóch tygodni częściej nosiłam długie spodnie niż moje ukochane letnie sukienki i różnego rodzaju spódniczki. Szczerze Wam powiem, że w te wakacje (choć minął ich już miesiąc) opalałam się dopiero może ze 3 razy. Czasami zastanawiam się czy to aby na pewno lipiec, a nie np. kwiecień..Przez wyjazdy, a potem deszczowe dni nawet nie zdążyliśmy jeszcze rozłożyć na podwórku basenu. Mam nadzieję, że sierpień przyniesie nam jednak choć odrobinę lepszą pogodę, a o deszczu i pochmurnych dniach póki co pozwoli zapomnieć. 
Sobota dobiega końca, a ja o dziwo spędzam ją w domu, relaksując się. Szczerze mówiąc, w wakacje nawet nie odczuwam kiedy jest weekend, a kiedy nie, ale przyznam, że taki jeden dzień odpoczynku mi się przydał. Jutro czeka mnie pakowanie, a już w poniedziałek wyjazd do Torunia z moimi ukochanymi dziewczynami! Nie mogę się doczekać, a w drogę rusza z nami oczywiście aparat, więc fotorelacja w minimum jednej notce będzie na pewno. To mój pierwszy w to lato wyjazd dalej niż do Warszawy, więc tym bardziej cieszę się podwójnie. Na Toruniu jednak nie poprzestaniemy, bo do zrealizowania na naszej liście w te wakacje jest jeszcze choćby Poznań czy Trójmiasto. Póki co życzę wszystkim spokojnej nocy i do zobaczenia niedługo! ♥

O tym, że muzyka to nieodłączny element życia większości ludzi pisać już nie muszę, bo to doskonale każdy wie. Nawet nie zdajemy sobie sprawy z tego, że towarzyszy nam przy większości czynnościach, które wykonujemy. Czy to robienie śniadania przy muzyce z kuchennego radia, podczas jazdy samochodem, a nawet kiedy oglądamy telewizje, a między ulubionym filmem pełno reklam z często znanymi już przez nas piosenkami. Dzisiaj jadąc na zakupy w radiu puścili piosenkę, którą bardzo lubię, a o której już praktycznie zapomniałam, bo została wpuszczona na rynek około trzech lat temu. Na początku zaczęłam ją sobie nucić, a później bardziej się wsłuchując przed oczami ukazały mi się obrazy z mojego życia. Osoby, czy wydarzenia właśnie z tego okresu sprzed trzech lat, kiedy słuchało się wspomnianej wyżej piosenki. Możemy nie do końca zdawać sobie z tego sprawę, bo czasem dzieje się to nieświadomie, ale tak naprawdę każdemu okresowi z naszego życia, danemu wydarzeniu czy jakimś osobom przypisujemy jakąś piosenkę. Niejednokrotnie gdy którąś z nich puścimy, na myśl od razu wracają wspomnienia. I nie mówię tu tylko o smętnych piosenkach i wspomnieniu o tym jak to chłopak złamał Ci serce czy zakończyłaś swoją przyjaźń, ale też o takich, które na myśl przywołują Ci na przykład tegoroczne wakacje z przyjaciółką czy najlepszą jak dotąd imprezę, na której miałaś okazje być. O tym, że muzyka to coś magicznego powtarzałam i będę powtarzać niejednokrotnie, bo chyba nikt nie zaprzeczy. Ale właśnie dzisiaj uświadomiłam sobie to, jak szerokie ma na nas działanie. Czasem nawet zdarza się zapomnieć nam o czymś co się wydarzyło, a wystarczy, że włączysz radio i usłyszysz piosenkę, której kiedyś mogłaś słuchać godzinami, a nagle - wszystko Ci się przypomina. Na twarzy pojawia się uśmiech i przez chwile znów czujesz się jakbyś cofnął się w czasie i na nowo coś przeżywał.

Odkąd pamiętam zawsze miałam swój własny styl. Choć może ''styl'' to zbyt szerokie określenie. Po prostu starałam się nie podążać za modą, a zakładałam to, na co w dany dzień miałam ochotę, czy to w czym zwyczajnie było mi wygodnie. Są dni kiedy jedyne na co mam ochotę to za duży t-shirt i dres, a czasem koszula i dopasowana spódniczka. Jak to często bywa u kobiet - jaki humor, taki strój! Wiadomo, na różne strony w Internecie zaglądam, dużo blogerek oglądam, więc mniej więcej orientuje się w obecnych trendach. Niektóre są totalnie w moim guście, a w niektórych nawet nie umiem i nie chce sobie siebie wyobrazić. Dziś chciałabym poruszyć temat jednego trendu, który stał się dość mocno widoczny właśnie w tegoroczne lato, a mianowicie - hiszpanki. Bluzki, sukienki, tuniki z odkrytymi, opuszczonymi ramionami. Chyba nigdy żaden z nowych trendów nie spodobał mi się tak bardzo jak ten. Białe, czarne, niebieskie - w każdym kolorze jestem zakochana. Ostatnio często bywałam w galeriach handlowych, ale nigdy nie mogłam znaleźć odpowiedniej; na ogól nie było rozmiaru, albo po prostu konkretny model źle na mnie leżał. Kilka dni temu natomiast udało mi się wreszcie dostać (na razie pierwszą, ale na pewno nie ostatnią w mojej szafie!) hiszpankę w kolorze kremowym, która pochodzi z H&M. Była to ostatnia sztuka w sklepie, w dodatku na promocji ,więc i tu mi się trochę pofarciło. Kilka dni temu zamówiłam także białą, na dłuższy rękaw z jednego sklepu internetowego, ale ją pokaże Wam, gdy już otrzymam paczkę. Na mojej liście 'must have' znajduje się jeszcze sukienka w tym stylu; najlepiej biała, która idealnie pasuje do opalenizny, ale czarną też nie pogardzę - będzie dobra zarówno na co dzień jak i na jakąś imprezę.